cd: Phosphorescent - Muchaco

Phosphorescent - Muchaco

Bron: Krenten uit de Pop 11 Maart 2013

 Phosphorescent maakte de afgelopen tien jaar een zestal unieke platen. Het onlangs verschenen Muchacho is de beste van het stel en is ondanks het feit dat het jaar pas net is begonnen een serieuze jaarlijstjeskandidaat. De muziek van singer-songwriter Matthew Houck uit Athens, Georgia, was altijd al veelkleurig, maar het kleurenpalet dat op Muchacho voorbij trekt is van een bijna onwerkelijke schoonheid. Phosphorescent maakt muziek die zich bijna niet in een hokje laat duwen. Aan de ene kant hoor je vooral invloeden uit de Americana, maar deze wordt vervolgens gecombineerd met een zo nu en dan behoorlijk prominent atmosferisch elektronisch klankentapijt dat je in dit genre nooit tegen komt. Muchacho loopt hierdoor bijna over van de onderhuidse spanning, maar de muziek van Phosphorescent is ook gewoon bloedmooi. Matthew Houck beschikt over een geweldige stem, die net zo goed overweg kan met tot op het bot uitgeklede folksongs als met rijk aangeklede songs die op een of andere manier soulvol klinken. Bij beluistering van Muchacho val je, zeker in eerste instantie, van de ene in de andere verbazing. Steeds weer weet Matthew Houck te verrassen met een geluid dat je nog nooit eerder hebt gehoord en steeds weer blijken de songs van een bijzonder hoog niveau, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de verrassing moet komen van elektronica of van hemelse harmonieën. Muchacho is hierdoor een plaat die zich nauwelijks laat vergelijken met het werk van anderen. Soms heeft het wat van Bon Iver, soms wat van Will Oldham, maar zeker in de wat uitbundigere tracks blijft van deze vergelijkingen maar bar weinig over. Liefhebbers van Americana zullen bij een aantal tracks zeer enthousiast opveren, maar zullen zich toch ook een paar keer stevig verbazen over de instrumentatie en de grootse arrangementen op de plaat. Op voorhand had ik niet verwacht dat een flinke bak elektronica en bijna ambient achtige klanken zich makkelijk zouden laten combineren met een pedal steel en mariachi trompetten, maar de combinatie is prachtig en uiterst trefzeker. Het is razend knap hoe Matthew Houck al deze uitersten aan elkaar weet te verbinden, maar hij doet het ook nog eens met prima songs, die direct na de eerste verbazing al snel memorabel zijn. Er verschijnen momenteel een heleboel goede platen, maar er zijn er niet veel die je van de eerste tot de laatste noot het gevoel geven dat je naar iets unieks zit te luisteren. Muchacho van Phosphorescent is wel zo’n plaat en het is er een die na de eerste onuitwisbare indruk eigenlijk alleen maar mooier en overtuigender wordt. Iedereen die de vorige platen van Matthew Houck kent weet dat dit er aan zat te komen. Voor de rest van ons is Muchacho een enorme verrassing. Jaarlijstjesplaat, let maar op! Erwin Zijleman

 

Concert: Heritage Blues Orchestra in Cuijk Donderdag 21 Maart 2013

Concert: Heritage Blues Orchestra in Cuijk Donderdag 21 Maart 2013

 

 

Genoten van een mooi concert in de schouwburg van Cuijk, onderstaande foto's ("geleend" vanTheo Looijmans vanaf FB) geven een aardige impressie. Jammer dat het publiek een beetje tam was (schouwburgpubliek?) Leek een beetje over te slaan naar de band (metname Chaney was niet zo erg geinspireerd) Maar desondanks een geweldige band, een mooie combinatie van stijlen!!! Ben zeer benieuwd naar de volgende plaat waar veel eigenwerk op zal staan.

 

 

 

 

De Amerikaanse band Heritage Blues Orchestra trad voor het eerst in Nederland op afgelopen North Sea Jazz Festival. De band is in maart terug voor slechts 5 optredens en wel in Amsterdam, Rotterdam, Zwolle, Heerlen en... in Schouwburg Cuijk op donderdag 21 maart, 20.00 uur.

Hun debuutalbum 'And still I rise' is wereldwijd zeer lovend ontvangen; in Nederland behoorde de cd zelfs tot de bestverkopende bluesalbums van 2012. De cd werd bovendien genomineerd voor een Grammy Award in de categorie Best Blues Albums 2012, en voor twee Blues Music Awards 2013 in de categorie Best Album & Best Traditional Blues Album.
Heritage Blues Orchestra is een negenkoppig bluesorkest uit Amerika dat alom wordt geroemd om de manier waarop de blues in een energiek nieuw jasje gestoken wordt. Invloeden uit Chicago, New Orleans tot aan de Mississippi Delta mengen zich wonderwel in de sound van het orkest. De veteranen Bill en Chaney Sims en gitaarlegende Junior Mack zijn de drie frontleden; voor de extra swing tekent de ritmesectie, de drie blazers en mondharmonicavirtuoos Matthew Skoller.

 

 

 

 

 

Een van de de hoogtepunten het nummer Hard Times (fragment uit een ander optreden):

 

 

 

 

 

 

cd: Suuns - Images Du Futur

Suuns - Images Du Futur

Bron: Krenten uit de Pop 06 maart 2013

Met afstand de spannendste plaat die ik deze week gehoord heb komt van de Canadese band Suuns. Het debuut van de band uit Montreal (de thuisbasis van heel veel spannende muziek) heb ik twee jaar geleden compleet gemist, maar Images Du Futur heb ik direct bij eerste beluistering omarmd. De tweede plaat van Suuns is geen plaat die het de luisteraar makkelijk maakt. Op Images Du Futur gebeurt van alles, wordt het experiment geen moment geschuwd en is er voor de luisteraar maar weinig houvast. Ik hou er op zich wel van om platen in een hokje te duwen, maar dat is in het geval van Suuns lastig. Images Du Futur laat zich beluisteren als een mix van Radiohead, Neu!, Godspeed You Black Emperor en Underworld, maar dan met een flinke bak extra gitaren. Ik vrees dat niemand iets kan met deze vergelijking, dus wat mij betreft kun je hem onmiddellijk vergeten. De tien songs op Images Du Futur vallen op door stevig uitpakkende atmosferische elektronica en dromerige zang, maar ook door stevige ritmes en de mooiste gitaarlijnen die je de laatste tijd hebt gehoord. Suuns maakt geen doorsnee popliedjes, maar de songs van de band betoveren toch redelijk makkelijk. De songs op de plaat verschillen niet alleen onderling sterk van kleur, maar ook binnen de songs van Suuns zijn verrassende wendingen eerder regel dan uitzondering. Images Du Futur is een donkere en soms zelf duistere plaat die vooral energie kost, maar de energie die je er in stopt krijg je uiteindelijk in meervoud terug. Images Du Futur duurt drie kwartier en in die drie kwartier wordt je heen en weer geslingerd tussen verschillende stijlen, stemmingen en klankkleuren. Zo opent de plaat met vervormde gitaren, krijg je in de track die volgt stevige beats en vervormde elektronica en maken deze vervolgens weer plaats voor psychedelische klanken of juist dromerige klankentapijten. Het experiment staat bij Suuns in bijzonder hoog aanzien, maar op één of andere manier slaagt de band uit Montreal er in om tegendraadse klanken te verwerken tot popliedjes die uiteindelijk toch steeds een kop en een staart blijken te hebben. Het is bijzonder knap als je het mij vraagt. Images Du Futur vond ik in eerste instantie vooral een intrigerende plaat, maar het is ook zo’n plaat die je steeds opnieuw wilt horen en die je steeds vaker het gevoel geeft dat je naar een meesterwerk aan het luisteren bent. Ik heb de plaat inmiddels zo vaak gehoord dat ik wel van een meesterwerk durf te spreken. Het is er die zeker niet geschikt is voor alle muziekliefhebbers, maar een ieder die niet bang is voor een beetje avontuur, experiment en eigenwijsheid gaat enorm genieten van Images Du Futur van Suuns. Let maar op. Erwin Zijleman

cd Massive Attack - Mezzanine

 

 Massive Attack - Mezzanine

(1998)

 

 

Aandacht voor een "classic" album uit 1998. Mezzanine van Massive Attack. Het derde album van de groep uit Bristol is complete anders dan de twee voorgangers (Blue lines and Protection).

Het begint al met de hoes van 'Mezzanine' : een vervaarlijk uitziend insect met te gepunte ledematen om geen angst in te boezemen siert de cover van de derde plaat van Massive Attack. Meteen is dat ook een heel sterk beeld dat bij de muziek op dit album past. Waar het grote publiek op basis van voorgangers misschien dacht met een veredelde lounge act te maken te hebben, kreeg het op 'Mezzanine' er ferm van langs : de heren flirten met krautrock en metalgitaren om een indringende sound neer te zetten die daarvoor - we schrijven 1998 - en sindsdien ongehoord is.

De stijlbreuk bracht ook afscheid met zich mee. Tricky was niet langer te horen bij Massive Attack, net als de subtiele vrouwenstemmen van Tracey Thorn of Shara Nelson. Mushroom, een van de drie kernleden zag de nieuwe richting niet zitten. Reggae-icoon Horace Andy bleef wel, en hij stuwt op dit album het gitaargedreven 'Angel' en de mantra 'Man next door' naar ongekende hoogten. Aan boord gehesen werd Elizabeth Fraser van Cocteau Twins voor de klassieker 'Teardrop', een juweeltje van een song dat eigenlijk een buitenbeentje is op 'Mezzanine', dat door angst en zware dub-baslijnen gedomineerd wordt.

Vijftien jaar na de release blijft deze plaat van Massive Attack overeind staan als een huis. Wel de donkerste plaat van het ouvre van deze band maar een must have  De plaat is op zijn/haar best als het duister is en donker en somber weer. Je stopt de cd in de speler en het onheilspellende ritme van Angel komt naar boven. Ga op de bank liggen of neem plaats in een luie stoel en enkel het lichtje van cd speler brandt en met de koptelefoon flink luid genieten. Laat dat een tip zijn ...

1. Angel (6:20)
2. Risingson (4:58)
3. Teardrop (5:30)
4. Inertia Creeps (5:56)
5. Exchange (4:11)
6. Dissolved Girl (6:06)
7. Man Next Door (5:56)
8. Black Milk (6:21)
9. Mezzanine (5:56)
10. Group Four (8:12)
11. (Exchange) (4:10)



cd: Tom Jones - Praise & Blame

Tom Jones - Praise & Blame
(2010)

Bron: Parool 25 Augustus 2010

Zeventig is Tom Jones nu, en dat mogen we weten ook. Akkoord, dat ringbaardje dat hij sinds enige jaren draagt, is er vooral ter maskering van een chirurgische ingreep van cosmetische aard (weg met die onderkin!), maar zijn haar verft hij niet langer zwart. De strakke broeken die altijd zo ruim zicht boden op zijn edele delen, hing hij al veel eerder definitief in kast: zijn zoon, die tevens zijn manager is, verbood hem die nog langer te dragen. De gouden kettinkjes die het zo leuk deden op zijn borsthaar heeft hij eveneens afgezworen.

Bij optredens krijgt hij zo nu en dan nog altijd slipjes en bh's naar het hoofd gesmeten, maar tegenwoordig doet Jones net of hij die niet ziet. Voor een bejaarde ziet hij er meer dan appetijtelijk uit, maar op zijn leeftijd nog langer de playboy uithangen, dat zou toch al te potsierlijk worden, vindt hij. En bij dat inzicht hoort een nieuwe muzikale richting. Op Praise & blame zingt hij geen breed georkestreerde showbizmuziek, maar blues en gospel, lekker kaal geproduceerd door Ethan Johns, die vooral roem geniet in de wereld van de alternatieve rock.

Via een lange omweg is de mijnwerkerszoon uit Wales daarmee teruggekeerd naar de muziek waar het lang geleden voor hem mee begon. Veel geld was er niet in het gezin waarin hij opgroeide, maar zijn ouders hadden wel een plaat van de Amerikaanse gospelzangeres Mahalia Jackson. De kleine Jones, toen nog Tom Woodward geheten, was er diep van onder de indruk. Zelf ontdekte hij niet veel later de blues; vooral van John Lee Hooker was hij als tiener een enorme fan.

Op Praise & blame herenigt Jones zich met zijn oude liefdes. Zijn platenmaatschappij zag er aanvankelijk niets in, omdat de muziek een al te grote stijlbreuk met zijn gebruikelijke repertoire zou zijn, maar zeker in Engeland is het album een groot succes. En dat is verheugend, want gedurfd is Praise & blame zeker.

Neem het openingsnummer What good am I. De zanger die normaal gesproken vanaf de eerste maat alle registers opentrekt, klinkt hier een heel nummer lang ronduit nederig. En dat maakt indruk. Wie het eenmaal hoort, hoeft het origineel van Bob Dylan (te vinden op zijn album Oh mercy) nooit meer te horen.

Zo ingetogen gaat het niet in alle songs op Praise & blame toe, maar de sfeer is gezet. Producer Johns - vooral bekend van zijn werk met Kings of Leon, maar die ook Ryan Adams, The Jayhawks en Rufus Wainwright produceerde - hield de bij Jones gebruikelijke strijkers en blazers ver buiten de studio. In plaats daarvan liet hij de zanger begeleiden door een fijn groezelig en gruizig spelende rockband.

Die combinatie werkt goed. Jones, die sinds het vroege begin van zijn carrière niet meer met een zo bescheiden aantal begeleiders had gewerkt, klinkt op het vrijwel 'live' in de studio opgenomen Praise & blame geïnspireerder dan hij lang heeft gedaan.

En het is ook fijn dat hij in zijn coverkeuzes niet voor de gemakkelijkste weg koos. Geen Amazing grace dus, maar gospels van Sister Rosetta Tharpe en Jesse Mae Hemphill (bekijk ze op YouTube!). In de afdeling blues is Jones' uitvoering van Burning hell van zijn oude held John lee Hooker een hoogtepunt: Nick Cave of the White Stripes zouden zich niet schamen voor deze lekker rammelend klinkende drie minuten hel en verdoemenis. Las Vegas is op Jones' 39ste studioalbum héél ver weg. (PETER VAN BRUMMELEN)